Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και μια εργαζόμενη-φοιτήτρια με φόντο την Αλβανία

Η αύξηση της αποδοτικότητας –  είτε με τη μορφή της επιχειρηματικοποίησης είτε με την ιδιωτικοποίηση επιμέρους  πτυχών – της δημόσιας εκπαίδευσης ως κομμάτι των συχνά μεταβαλλόμενων πολιτικών της κάθε αστικής τάξης εντάσσεται στο ευρύτερο σύνολο των πολιτικών που στόχο έχουν να μετασχηματίσουν και να εντείνουν το ρόλο της εκπαίδευσης ως φορέα της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Εν μέρει, οι πολιτικές αυτές έχουν άμεσο χαρακτήρα όπως η εισαγωγή διδάκτρων ή η μετατροπή υπηρεσιών των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε χώρους άντλησης κέρδους για ιδιωτικές εταιρίες.

Ωστόσο, ο κύριος ρόλος της κάθε εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης με τις διαφορές και τις επαναλήψεις που τη συγκροτούν σύμφωνα με τις επιταγές της φάσης που βρίσκεται παγκόσμια σε κάθε στιγμή ο καπιταλισμός είναι: η συγκρότηση της νέας εργατικής βάρδιας ως το πιο εκμεταλλεύσιμο τμήμα της εργατικής τάξης, ως αυτό του οποίου η εργατική δύναμη – στη σύγχρονη εποχή – θα συμβάλει τα μέγιστα στην ανάκαμψη της κερδοφορίας, στην έξοδο από τη δομική κρίση του συστήματος.

Η παγκοσμιότητα της κρίσης συνεπάγεται και κοινές συνισταμένες στα εργαλεία και στις μεθόδους διαχείρισης της από το κεφάλαιο στο επίπεδο του κάθε έθνους-κράτους. Εσωτερικές επιθέσεις στο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης όπως το σχέδιο Αθηνά (οι οποίες εν πολλοίς αποτελούσαν συνέχεια ευρύτερων διακρατικών συμφωνιών όπως η συνθήκη της Μπολόνια) συμπεριλαμβάνονται σε ένα διεθνές φάσμα αντιμετώπισης της παιδείας. Αντίστοιχα, τα υποκείμενα που διαμορφώνονται εντός αυτής της εκπαίδευσης και η επίθεση που δέχεται το ταξικό τους στρατόπεδο μπορεί να ηττηθεί συνολικά μόνο ως αποτέλεσμα του διεθνιστικού τους συντονισμού και της ταυτόχρονης απόρριψης κάθε καρικατούρας του παλιού σκιάχτρου που λέγεται Έθνος.

Ο σερβιτόρος-σπουδαστής του ΤΕΙ Αθήνας, ένας ράφτης-φοιτητής στη Ντάκα στο Μπανγκλαντές και μια εργάτρια-φοιτήτρια στα Τίρανα της Αλβανίας  ανήκουν στο ίδιο στρατόπεδο όχι μόνο μέσω του ετεροκαθορισμού τους από το σύστημα ως υποτελείς, εργαζόμενοι-φοιτητές και δέκτες της επίθεσης στην εκπαίδευση. Αυτό που τους ενοποιεί στη μοναδικότητα τους είναι στάση και η κίνηση τους που εναντιώνεται και υπερβαίνει τη σημερινή κατάσταση και τις επιταγές της. Διότι οι αγώνες – εντός μιας απελευθερωτικής στρατηγικής – όχι μόνο οδηγούν στη χειραφέτηση αλλά είναι και οι ίδιοι χειραφετητικοί καθώς παράγουν επαναστατικές Αλήθειες και μας δεσμεύουν σε αυτές.

Για τη στάση της θα δικαστεί και η Μιρέλα Ρούκο, φοιτήτρια κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο των Τιράνων, η οποία στις 17 Νοέμβρη μπήκε σε εκδήλωση της νεολαίας του κυβερνόντος Σοσιαλιστικού Κόμματος  με δέκα συναγωνιστές της και περιέλουσε με κόκκινη μπογιά την υπουργό Παιδείας και μέλος του κόμματος, Λιντίτα Νικόλα. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση η οποία φέρει τη σφραγίδα της Νικόλα άρχισε να εφαρμόζεται πριν 3 χρόνια και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την επέκταση της υποχρηματοδότησης στις επαρχιακές σχολές και το κλείσιμό τους, την αύξηση παλαιότερων και την εισαγωγή νέων διδάκτρων στα μεταπτυχιακά καθώς και την εξίσωση των ιδιωτικών ιδρυμάτων με τα δημόσια πανεπιστήμια. Φέτος μάλιστα, για πρώτη φορά, εισήχθηκαν στο μηχανογραφικό δελτίο ως επιλέξιμες σχολές και ιδιωτικά κολλέγια.

Η ραγδαία ένταση των ταξικών φραγμών ως απόρροια της επιχειρηματικοποίησης της εκπαίδευσης πέταξε έξω από τις σχολές όσους εργάζονται και αδυνατούν να ανταποκριθούν στα δίδακτρα. Μια από αυτούς είναι και η Μιρέλα η οποία συμμετέχει στη φοιτητική αγωνιστική οργάνωση «Κίνηση για το Πανεπιστήμιο» (Lëvizja për Universitetin) , η οποία παλεύει από την αρχή της αναδιάρθρωσης για την εμπόδιση της εφαρμογής και την κατάργησή της. Πέρυσι, αγωνιστές (μεταξύ τους και η Ρούκο) από την ίδια οργάνωση στα πλαίσια των φοιτητικών κινητοποιήσεων εκείνης της περιόδου, είχαν επιτεθεί στον πρωθυπουργό της χώρας Έντι Ράμα όταν είχε επισκεφτεί το τμήμα Κοινωνιολογίας του πανεπιστημίου των Τιράνων.

Στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, η ύπαρξη για σχεδόν μισό αιώνα σταλινικών καθεστώτων και η πτώση τους δημιούργησε ένα πολιτικό πλαίσιο, το οποίο, αφενός, διευκόλυνε την άνοδο των αστικών ιδεών και θέσεων από τον συντηρητισμό και τον εθνικισμό ως τον άκρατο φιλοευρωπαϊκό φιλελευθερισμό. Αφετέρου, για την αναγέννηση της επαναστατικής κομμουνιστικής Πράξης και Ιδέας αυτό σημαίνει πως πρέπει να αντιμετωπίσει τα σταλινικά βαρίδια και τις κατηγορίες του αστικού πολιτικού προσωπικού πως «θέλει να επαναφέρει τη δικτατορία» αλλά και να μην υποκύψει στο κάλεσμα της σοσιαλδημοκρατοποίησης της από την «αριστερά της Ευρώπης».

Σ’ αυτό το κλίμα, ο βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Εριόν Μπράτσε αφού μοιρολόγησε για το ότι «η αριστερά δεν μπορεί να ασκεί σωματική βία ενάντια στους διαφωνούντες» θυμήθηκε την αγία σοσιαλδημοκρατική εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό και χαρακτήρισε την πράξη της Ρούκο ως «φασιστική». Σε ανάλογα κριτικά βάθη κινήθηκε και ο φιλελεύθερος αναλυτής Έλτον Ντρέκα ο οποίος αφού επισήμανε τα οφέλη της ιδιωτικής εκπαίδευσης και των διδάκτρων, σχολίασε πως  «το παράδοξο είναι ότι οι νέοι κομμουνιστές στρεφόμενοι κατά της αναδιάρθρωσης, στρέφονται κατά της ποιοτικής εκπαίδευσης για τους φτωχούς». Οι άρχουσες τάξεις σε κάθε περίπτωση προσπαθούν να αποσπούν μια βασική συναίνεση για τις επιλογές τους στη βάση του ότι η εφαρμογή τους μακροπρόθεσμα θα ωφελήσει τις μάζες είτε πρόκειται για εκπαιδευτικά νομοσχέδια στην Αλβανία είτε πρόκειται για μνημόνια στην Ελλάδα.

Μια από τις βασικές κατηγορίες (πέραν αυτών που αφορούσαν την «ακραία βία» την οποία άσκησε η εργαζόμενη φοιτήτρια στην υπουργό) που δέχθηκε η Μιρέλα Ρούκο ήταν το ότι επιτέθηκε σε μια … γυναίκα και μητέρα προβάλλοντας το φύλο και τη μητρότητα ως ιδιότητες της υπουργού που υπερβαίνουν τον πολιτικό της ρόλο. Η πολιτική λειτουργία της βιολογικής “βιογραφίας” εδώ αναλαμβάνει πολλαπλά χρέη κατήγορων-ενόρκων-δικαστών για να από-πολιτικοποιήσει και να απενοχοποιήσει την πολιτική “βιογραφία” της κυβέρνησης και του προσωπικού της.

Στους κατήγορους του ιδιότυπου φιλελεύθερου δικαστηρίου της βιολογίας, η Μιρέλα απάντησε ως εξής:  «Που ήσασταν εσείς όταν πολλές κοπέλες που μόλις είχαν πάρει απολυτήριο αποκλείστηκαν από τα πανεπιστήμια ή αναγκάστηκαν να στραφούν στα ιδιωτικά κολλέγια;! Που είστε εσείς όταν οι κοπέλες εξοντώνονται από τη δουλειά στα call center χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν όπως αρμόζει;! Που είστε εσείς όταν γυναίκες και κοπέλες δέχονται εκμετάλλευση ως το μεδούλι σε κάποια βιοτεχνία φασόν μόνο και μόνο για ένα κομμάτι ψωμί και τη δυνατότητα να σπουδάσουν τα παιδιά τους;!»

Και κάπως έτσι όσο κι αν επιχειρείται η συγκάλυψη του ταξικού χαρακτήρα κάθε πράξης, η ζωντάνια της πάλης των τάξεων τον φέρνει στην επιφάνεια και μας ζητά αμείλικτα να επιλέξουμε ταξικό στρατοπέδο πέρα  από και ενάντιa  σε σύνορα, έθνη, γλώσσες και φύλα.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+