Αλληλεγγύη στον Τάσο Θεοφίλου, αλληλεγγύη στον αγώνα για τη χειραφέτηση του Ανθρώπου

Ο Τάσος Θεοφίλου, συγγραφέας, αναρχικός κομμουνιστής και πολιτικός κρατούμενος έχει καταδικαστεί πρωτόδικα σε 25 χρόνια κάθειρξη για τη ληστεία της Πάρου στις 14 Αυγούστου του 2012 και ως ηθικός αυτουργός στη δολοφονία που έγινε την ίδια μέρα. Πρώτο και κύριο γνώρισμα καθώς ξεδιπλώνεται η δίκη του είναι το χάος. Όλα είναι ρευστά,  απροσδιόριστα και ασαφή. Από την πρώτη αράδα της υπόθεσης , στη σύλληψη του Θεοφίλου 4
μέρες μετά τη ληστεία εξαιτίας ενός ανώνυμου τηλεφωνήματος στο οποίο αναφέρθηκε ότι ο  δράστης είναι κάποιος Τάσος-τρομοκράτης μέλος της ΣΠΦ, ήδη με μοιρολατρικό τρόπο η Αντιτρομοκρατική ξεκίνησε τη διαδικασία της έρευνας, αποσπώντας dna με τη σαδιστική μέθοδο του πνιγμού.

Η ταυτοποίηση έγινε με ένα καπέλο το οποίο δεν βρισκόταν μέχρι εκείνη τη στιγμή στα  ευρήματα της αστυνομίας από το σημείο της ληστείας, και για πρώτη φορά εμφανίζεται κάποιες  μέρες αργότερα χωρίς καμία εξήγηση λόγω των κεκλεισμένων θυρών της διαδικασίας. Δεύτερο γνώρισμα είναι η ενοχή. Η ενοχή του φαίνεται να μην χρειάζεται αποδείξεις. Απλώς υπάρχει. Και αποτελεί την ταυτότητα του. Εννοείται ένα τέτοιο δικαστικό σύστημα ελάχιστη σημασία δίνει στους συνηγόρους υπεράσπισης, η ενοχή είναι το μόνο που βαρύνει εδώ και η υπεράσπιση
φαντάζει σαν παρωδία-ισχνή και αναποτελεσματική.

Καθώς η υπόθεση συνεχίζεται και οι μάρτυρες της ληστείας καλούνται να αναγνωρίσουν τον Θεοφίλου είναι πλέον ξεκάθαρη η προσπάθεια ενοχοποίησης του, ψάχνοντας να βρουν αντιφάσεις στις καταθέσεις που θα υποδείκνυαν πως είναι ψευδείς, οι οποίες κατά τα άλλα είναι υπέρ του- και θα μπορούσαν να αποτελέσουν αθωωτικό στοιχείο αφού κανείς παρευρισκόμενος δεν τον αναγνώρισε ως δράστη. Τρίτο και τελευταίο γνώρισμα είναι η πλήρης αδυναμία απέναντι στον μηχανισμό της εξουσίας. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως ο τρόπος που δομείται το δικαστικό σύστημα του κράτους οδηγεί αναπόφευκτα τους πολιτικούς κρατούμενος σαν τον Θεοφίλου στο να μένουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στο μονοπώλιο της κρατικής βίας η οποία διαιρεί και βασιλεύει.

Η απόφαση της εισαγγελείας είναι σαν ήδη προκαθορισμένη ως προς την ισόβια καταδίκη του Τάσου, απόφαση η οποία βασίζεται σε αίολα στοιχεία και αντιφατικές καταθέσεις και δεν αίρεται ακόμα και από τις απόψεις της πλειοψηφίας των δικαστών, οι οποίοι αμφισβήτησαν έντονα τη συμμετοχή του στη ληστεία.

Στην υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου προστίθεται αυτή της Ηριάννας, 29χρονης υπ. διδάκτορα στο ΕΚΠΑ, η οποία καταδικάστηκε σε κάθειρξη 13 ετών με κατηγορία για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς», χωρίς ελαφρυντικά. Κι σε αυτή την περίπτωση τα αποδεικτικά στοιχεία είναι διάτρητα με το dna να χρησιμοποιείται κι πάλι σαν επιστημονικοφανές πασπαρτού προς κάθε ιδεολογική χρήση κι απόδειξη ενοχής. Άλλο στοιχείο το οποίο «αξιοποιείται» για να διαπιστωθεί η σύνδεση της Ηριάννας με τη ΣΠΦ είναι η σχέση της με το άτομο που έχει κατηγορηθεί και αθωωθεί για συμμετοχή σε αυτήν.

Η φαρσοκωμωδία της αντιτρομοκρατικής δομής επαναλήφθηκε κι εδώ θυμίζοντας τις καταβολές της, στις δικές μετά τον εμφύλιο κι κατά τη διάρκεια της χούντας. Κανένας δημοκρατικός καλλωπισμός δεν μπορεί να καλύψει τη βρωμιά που κρύβεται στις γωνίες των δικαστικών αιθουσών. Η ιστορική μνήμη παραμένει το ρυπαρό μουσείο που θα μας υπενθυμίζει πάντα το ρόλο του δικαστικού συστήματος.

Η ενότητα των αντιθέτων έρχεται όμως για να αναδείξει την ωμή βία που έχει φορέα την ανεξάρτητη δικαιοσύνη, η οποία μπορεί να είναι τυφλή όμως ξέρει ποιανής τάξης, πιστό σκυλί είναι. Διότι για κάθε Τάσο Θεοφίλου, υπάρχει ένας Άκης Τσοχατζόπουλος κι για κάθε υπόθεση σαν αυτή της Ηριάννας υπάρχει ένα σκάνδαλο σαν αυτό της Energa-Hellas Power κι των 256 εκ. ευρώ, τα οποία «χάθηκαν» από τον δημόσιο πλούτο κι για τα οποία καταδικάστηκαν σε μικρές ποινές μόλις τρία στελέχη της εταιρίας.

Το μήνυμα είναι σαφές. Τα υποκείμενα που παρασιτούν εις βάρος της κοινωνίας, μέσω θανατοπολιτικών στους εργασιακούς χώρους κι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, μέσω μνημονίων, μέσω της σχέσης που λέγεται κεφάλαιο είναι αποδεκτά και κανονικά. Αντίθετα, Ο Θεοφίλου είναι υποκείμενο προς τιμωρία, προς εγκλεισμό, προς στοχοποίηση ως «αντικανονικός» κι εξού κάποιος ο οποίος πρέπει να εξαλειφθεί σωματικά και ψυχικά για παραδειγματισμό προς τους υπόλοιπους. Η κανονικότητα, αυτή η βαθιά πολεμική έννοια, αναλαμβάνει το ρόλο της και συγκροτεί το υποκείμενο που πάνω του θα εγγραφούν όλα όσα θέλει να ξορκίσει η αστική κοινωνία – δηλαδή κάθε αντίσταση, κάθε μορφής και κατεύθυνσης – είτε πρόκειται για εργαζόμενους, είτε για πρόσφυγες, είτε για τον αναρχικό κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου.

Σ’αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το νέο σχέδιο νόμου του υπουργείο δικαιοσύνης, το οποίο ποινικοποιεί τον πολιτικό λόγο που κρίνεται ως «επικίνδυνος», δηλαδή κάθε ανάλυση η οποία θα διαταράσσει τη νηνεμία της σαπίλας του καπιταλισμού. Στο ίδιο πλαίσιο θα ανακαλύψουμε και τις επιθέσεις και εκκενώσεις των καταλήψεων στέγης προσφύγων καθώς κι τις μεταμεσονύχτιες επισκέψεις της αστυνομίας στα σπίτια αγωνιστών κατά των πλειστηριασμών στη Θεσσαλονίκη.

Ωστόσο, είναι αυτές κινήσεις μια σταθεροποιημένης αστικής κοινωνίας; Καθόλου. Το ελληνικό κεφάλαιο βρίσκεται υπό κατάρρευση και στις σπασμωδικές του κινήσεις περιλαμβάνεται η αυταρχικοποίηση και η ενίσχυση της καταστολής. Ξεχνά όμως πως όσο πιο βαθύ το σκοτάδι, τόσο πιο λαμπρό το φως που ανατέλλει ή αλλιώς: στα περίπου 200 έτη εδραίωσης του, το κεφάλαιο γεννά συνέχεια τους νεκροθάφτες του γιατί ότι και να κάνει το κράτος του πάντα θα υπάρχουν Άνθρωποι όπως ο σύντροφος Τάσος Θεοφίλου, ο οποίος στην απολογία του δήλωσε καταφατικά πως:

«Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αποκλεισμένους και τους αδικημένους, με τους
κυνηγημένους και με τους κολασμένους, με τους φτωχούς, με τους αδύνατους και τους
καταπιεσμένους.»

 

                                        Καμία ουδετερότητα λοιπόν, αλλά ενεργή, ασυμφιλίωτη κίνηση.

Καλούμε:

  • στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 24/6 12μ στο Μοναστηράκι, στα πλαίσια της Πανελλαδικής
    Ημέρας Δράσης
  • στη συγκέντρωση στο Εφετείο στην οδό Λουκάρεως (Αίθουσα 70Α , 1ος όροφος( στις 27/6 στις 9
    π.μ., ημέρα συνέχισης της δίκης

                                             Κομμουνιστική Συλλογικότητα RedFractal

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+