Μοίρασμα για σεξιστική/παραβιαστική συμπεριφορά στα Εξάρχεια από αφεντικό σε εργαζόμενη

Αναδημοσιεύουμε από το indymedia κείμενο παρέμβασης που μοιράστηκε χθες, 21/12 στα Εξάρχεια για σεξιστική/παραβιαστική συμπεριφορά της εργοδοσίας απέναντι σε εργαζόμενη, η οποία – όπως και οι υπόλοιπες συναδέλφισσες, οι οποίες παραιτήθηκαν σε ένδειξη συμπαράστασης – εργαζόταν χωρίς ασφάλιση με ευθύνη του εργοδότη. Επιλέξαμε να αναδημοσιεύσουμε το συγκεκριμένο κείμενο παρέμβασης καθώς κρίνουμε σημαντικό το ότι σ’ έναν κλάδο όπου η σεξιστική συμπεριφορά προς τις εργαζόμενες αποτελεί κανονικότητα, η οποία θα αρχίσει να σπάει όταν σε κάθε τέτοιο περιστατικό, υπάρχει άμεση και αποφασιστική αντίδραση από τις/τους εργαζόμενες/ους και από το κίνημα και τις συλλογικές δομές του.

Δεν μπορούμε λοιπόν παρά να χαιρετίσουμε και να αναδείξουμε μια τέτοια κίνηση που οδηγεί στην παράλυση του μαγαζιού με την παραίτηση όλων των εργαζόμενων – σε καιρούς που όλοι γνωρίζουμε πόσο εκβιαστική μπορεί να είναι η ανάγκη για εργασία ώστε να οδηγήσει κάποια/ον σε συμβιβαστική στάση μπροστά σε τέτοια περιστατικά. Η ανάδειξη του γεγονότος είναι σημαντική και διότι λαμβάνει χώρα στα Εξάρχεια όπου η μικρή εργοδοσία υπό το κάλυμμα μιας «εναλλακτικής κουλτούρας» σε πολλές περιπτώσεις προωθεί ακριβώς τις ίδιες αντεργατικές πρακτικές (επισφάλεια, σεξισμός) με έναν εργοδότη σε μια άλλη περιοχή. Για εμάς με Νorth Face ή όχι, με τζίβες ή μη, με παλιές κινηματικές περγαμηνές ή όχι το αφεντικό παραμένει αφεντικό ακριβώς επειδή πλουτίζει στις δικές μας πλάτες και γι’αυτό όπως και όπου μπορούμε θα είμαστε απέναντι του και δίπλα στις συναδέλφισσες μας. Ακολουθεί το κείμενο.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ/ΠΑΡΑΒΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΕ ΕΡΓΑ ΣΕ ΜΑΓΑΖΙ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Την Πέμπτη 13/12/2018 έλαβε χώρα σεξουαλική επίθεση εργαζομένης από εργοδότη, στο ρακάδικο «Ξενομπάτης», επί της Θεμιστοκλέους στην πλατεία Εξαρχείων.

Η εργαζόμενη εργαζόταν εκεί 10 μήνες ως μαγείρισσα και σε όλο αυτό το διάστημα είχαν ειπωθεί πολλά ΟΧΙ στις παραβιαστικές συμπεριφορές του εργοδότη, τα οποία δεν λαμβάνονταν υπόψιν, πάντα με το πρόσχημα της φιλικής συνεργασίας τους. Το πρώτο περιστατικό συνέβη το καλοκαίρι, όταν εκείνος της έπιασε τον κώλο και εκείνη έφυγε από το μαγαζί για κάποιες ώρες. Εκείνος της ζήτησε συγγνώμη, και είπε ότι δεν θα το ξανακάνει. Στο ίδιο πρόσχημα, την Πέμπτη, ενώ η εργαζόμενη είχε πάει στην αποθήκη, ο εργοδότης της έπιασε ξανά τον κώλο στο πλαίσιο μιας «φιλικής αγκαλιάς». Εκείνη διαμαρτυρήθηκε κι εκείνος της ζήτησε να τη φιλήσει. Η εργαζόμενη είπε όχι, αλλά εκείνος έπιασε το κεφάλι της και τελικά το έκανε. Έπειτα, εκείνη άρχισε να φωνάζει κι εκείνος σάστισε, ζήτησε συγγνώμη, επιμένοντας σε άλλη μια «φιλική» αγκαλιά ως την επικύρωση ότι όλα είναι εντάξει μεταξύ τους. Εκείνη μετά το τέλος της βάρδιας έφυγε και την επόμενη μέρα είπε ότι δεν πρόκειται να ξαναδουλέψει στο μαγαζί.

Με κοινή απόφαση τις επόμενες μέρες έφυγαν και οι υπόλοιπες εργαζόμενες σε αυτό το πόστο. Ο εργοδότης προσπάθησε να επικοινωνήσει με την ίδια όπως και έγινε. Οι συζητήσεις με τον ίδιο που έκαναν όλες οι εργαζόμενες χωριστά, κατέληγαν στην ίδια απάντηση. Δεν αρνήθηκε την πράξη του, αλλά προσπάθησε να την παρουσιάσει ως μια κανονικότητα στον εργασιακό χώρο. Επίσης, μπήκε στο ρόλο του προσβεβλημένου και θιγμένου, μετατρέποντας το θύμα σε θύτη και προσπαθώντας να ενεργοποιήσει στην εργαζόμενη αισθήματα ενοχής λέγοντας ατάκες όπως «είμαστε φίλοι, ξεκινήσαμε το μαγαζί μαζί, έχουμε περάσει τόσα μαζί». Ισχυρίστηκε ότι τον κάνουν να φαίνεται σαν τέρας για κάτι που ήταν φιλικό και δεν έκρυβε καμία σεξουαλική πρόθεση. Προσπάθησε να μεταπείσει όλες τις κοπέλες στο να συνεχίσουν να εργάζονται μέχρι να βρει άλλες κοπέλες, και πόσο κακό του κάνουν, μεταθέτοντας σε κάθε μια χωριστά, μια ευθύνη για το μαγαζί και ένα χρέος στο πρόσχημα της «φιλίας».

Η άγνοια που προσπαθεί να προβάλει ένα αφεντικό απέναντι στην παραβίαση του προσωπικού χώρου δείχνει πόσο έντονα έχει αφομοιωθεί μέσα του τόσο η υποτίμηση της Άλλης όσο και η κουλτούρα του βιασμού. Τα όρια δεν είναι καθόλου ρευστά, αλλά ξεκάθαρα. Το ΟΧΙ σημαίνει ΟΧΙ, και η επιμονή είναι ενοχή. Η μετάθεση οποιασδήποτε ενοχής στο θύμα, είναι το μέσο για την συγκάλυψη τέτοιων συμπεριφορών, και την προαγωγή τους.

Η δημοσιοποίηση του συγκεκριμένου περιστατικού έχει σκοπό να ενθαρρύνει την δημοσιοποίηση ανάλογων παραβιαστικών συμπεριφορών στον εργασιακό, και όχι μόνο, χώρο, και την διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας. Η εκμεταλλευτική σχέση εργοδότη-εργαζομένης, τα ιδεολογήματα «είμαστε φίλοι», «δεν ήμουν ποτέ το κλασσικό αφεντικό», δε δίνουν δικαίωμα σε κανέναν να παραβιάζει τον χώρο μας και να απλώνει χέρι επάνω μας.

ΣΕΞΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ, ΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΧΩΡΟ, ΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΧΩΡΟ.

αλληλέγγυες/οι εργαζόμενες/οι