Οργή από το υπέδαφος: η νικηφόρα απεργία των μεταλλωρύχων του Obrochiste στη Βουλγαρία

Το άρθρο μεταφράστηκε από το LE με αρχικό τίτλο Anger from the underground: Bulgarian miners in wildcat strike

Σημαντικό στοιχείο της μελέτης των εργατικών αγώνων είναι η πολιτική διάστασή τους και όχι μόνο η οικονομική πάλη, επίπεδα τα οποία βρίσκονται αλληλένδετα μεταξύ τους. Διότι όπως δείχνει και το χρονικό της απεργίας στο Obrochiste, η ταξική συνείδηση διαμορφώνεται μέσα στους αγώνες και αποκτά άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά ακόμα και ως προς τα αιτήματα, τα οποία από το Μάρτη ως τον Ιούνη μετασχηματίστηκαν από το αίτημα της αύξησης των μισθών στην επιβολή του εργατικού ελέγχου του ορυχείου.

Οι μεταλλωρύχοι από το Obrochiste, στην ανατολική Βουλγαρία – το τρίτο μεγαλύτερο ορυχείο μαγγανίου στον κόσμο, ξεκίνησαν απεργία, έξω από τις διαδικασίες του επίσημου συνδικαλισμού (wildcat strike) στη 1/6/2017. Την απεργία υποστήριξε το αναρχοσυνδικαλιστικό Αυτόνομο Εργατικό Συνδικάτο (Avtonomen Rabotnicheski Sindikat), ενώ το γραφειοκρατικό ([ΣτΜ: σοσιαλδημοκρατικό, σταλινικό πριν το 1990]) στάθηκε ενάντια στην απεργία και στήριξε την εργοδοσία.

Δεκαεπτά μεταλλωρύχοι από την πρωινή βάρδια αρνήθηκαν να βγουν από το ορυχείο και έμειναν κάτω για 5 μέρες. Όλοι οι εργάτες από τις άλλες βάρδιες, γύρω στα 150 άτομα, προσχώρησαν στην απεργία. Οι μεταλλωρύχοι, μαζί με τους αναρχοσυνδικαλιστές, απέκλεισαν την κύρια είσοδο έτσι ώστε τα φορτηγά της εταιρίας να μην μπορούν να βγάλουν τα υλικά έξω. Η απεργία ξέσπασε όταν η διοίκηση αρνήθηκε να τηρήσει τη συλλογική σύμβαση εργασίας που είχε υπογραφεί πριν κάποιο καιρό μέσα στο 2017.

Η ΣΣΕ ήταν προϊόν παρόμοιων απεργιών το Μάρτη, όταν οι μεταλλωρύχοι άρχισαν απεργία πείνας και οργάνωσαν μαζικές διαδηλώσεις για να απαιτήσουν αύξηση μισθών, βελτίωση των εργασιακών συνθηκών και τον έλεγχο της σύμβασης παραχώρησης του ορυχείου.

Οι μισθοί στο ορυχείο είναι εξαιρετικά χαμηλοί – μεταξύ 230 ευρώ (ο κατώτατος μισθός στη Βουλγαρία) και 305 ευρώ το μήνα. Στους εργάτες δε δίνεται ο απαραίτητος εξοπλισμός, ούτε εκπτωτικά κουπόνια σίτισης, δεν παρέχεται [απο τήν εταιρία] η μεταφορά προς και από το ορυχείο και οι συνθήκες εργασίας είναι εξαθλιωτικές.

Η τωρινή 25ετής σύμβαση παραχώρησης του ορυχείου υπογράφηκε το 1999 από την δεξιά κυβέρνηση του Ivan Kostov, διαβόητου για την πολιτική των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Τα τελευταία 18 χρόνια, η ιδιωτική εταιρία που διαχειρίζεται το ορυχείο η «EuroMangan», δεν έχει τηρήσει καμία από τις συμφωνίες της παραχώρησης, γεγονός το οποίο έχει οδηγήσει σε οικολογική και κοινωνική καταστροφή στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών, δεν έχει γίνει ούτε ούτε ένας έλεγχος ή ρυθμιστική παρέμβαση από τις αρχές. Η εταιρία είναι θυγατρική μιας κυπριακής off-shore εταιρίας υπό απροσδιόριστη ιδιοκτησία, αλλά οι καθημερινές εργασίες της είναι υπό τη δίοικηση την Teresa Dankova, γνωστή στους εργάτες ως «ο σατανάς». Αυτή, σε τακτική βάση, τους προσβάλει, αρνείται να υπογράψει τα έγγραφα τους για τα κοινωνικά επιδόματα και μια φορά αρνήθηκε μέχρι και να ανοίξει τις πύλες ώστε να μπει μέσα ένα ασθενοφόρο για έναν βαριά τραυματισμένο εργάτη.

Κατά τη διάρκεια της απεργίας του Μάρτη, ο CEO της «EuroMangan», Daivd Wellinges χαρακτήρισε τα αιτήματα των εργατών ως «εκβιασμό». Παρ’όλα αυτά, μετά από την πίεση που άσκησαν οι εργάτες, με διαμεσολαβητή το υπουργείο ενέργειας, υπογράφηκε ΣΣΕ, η οποία όριζε αύξηση των μισθών (αν και κατά μόλις 75 ευρώ), θέσπιση γραμμών μετακίνησης για τους εργάτες και επίσης τη δέσμευση της εργοδοσίας πως θα τηρείται η εργατική νομοθεσία.

Ωστόσο, αποδείχτηκε πως η ΣΣΕ δε σημαίνει τίποτα για την εταιρία. Ως τώρα δεν έχουν εκπληρώσει κανέναν από τους όρους της συμφωνίας. Επιπλέον, η δίοικηση δεν έχει πληρώσει τους μισθούς από τον Απρίλη. Λόγω αυτού οι μεταλλωρύχοι άρχισαν ξανά απεργία, αλλά αυτή το φορά με πιο ριζοσπαστικά αιτήματα – θέλουν τα αφεντικά να φύγουν από το ορυχείο για πάντα. Η αλληλεγγύη προς τους απεργούς ήταν μεγάλη όπως κι η ανάδειξη του θέματος στα μέσα ενημέρωσης. Το Αυτόνομο Εργατικό Συνδικάτο οργάνωσε δράσεις αλληλεγγύης για τους απεργούς στην πρωτεύουσα της χώρας, τη Σόφια. Εργάτες του συνδικάτου από το παράρτημα της Βράνα (η πλησιέστερη μεγάλη πόλη στο ορυχείο), στήριξαν και συμμετείχαν στον αποκλεισμό του ορυχείου και έκαναν οικονομική καμπάνια για να μαζευτούν τρόφιμα για τους απεργούς.

Η απεργία έληξε στις 5/6/2017 όταν μετά από παρέμβαση της κυβέρνησης, η παραχώρηση του ορυχείου [στη EuroMangan] αναστάλθηκε και δόθηκαν 14 μέρες διορία για τον οριστικό τερματισμό της. Ύστερα από αυτή την ημι-νίκη, οι μεταλλωρύχοι βγήκαν από το υπέδαφος μετά από 5 μέρες, αλλά δήλωσαν πως ο αποκλεισμός του ορυχείου θα συνεχιστεί καθώς και η απεργιακή ετοιμότητα, και πως οι αν η εργοδοσία επιστρέψει μετά απο 14 μέρες, θα επανεκκινήσουν τις άμεσες δράσεις. Σε αυτή την περίοδο, το Αυτόνομο Εργατικό Συνδικάτο σκοπεύει να οργανώσει κι άλλες δράσεις αλληλεγγύης καθώς κι διαδηλώσεις στο υπουργείο ενέργειας (το υπουργείο που είναι υπεύθυνο για την παραχώρηση), ώστε να ασκηθεί πίεση στις επίσημες αρχές να τηρήσουν τα αιτήματα των εργατών

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+