Η «τέχνη του καϕέ» ως μηχανή παραγωγής θανάτου – για το εργοδοτικό έγκλημα στα Mikel

Το 2015, σε συνέντευξή του στο φιλελεύθερο Huffington Post, ο Λευτέρης Κυριακάκης, ιδρυτής των Mikel, μίλησε μεταξύ άλλων για την ιδιαιτερότητα της αλυσίδας εξηγώντας πως:

«Στα Mikel ξεκινήσαμε με μια τελείως διαφορετική φιλοσοφία και με συγκεκριμένη ταυτότητα. Επενδύσαμε στη τεχνογνωσία της παρασκευής του καφέ και ξεκινήσαμε να ανοίγουμε στις 6:00 το πρωί όταν άλλες καφετέριες άνοιγαν στις 10:00.»

Ωστόσο, για τον ίδιο υπάρχουν και προβλήματα όπως:

«Μια ακόμα δυσκολία αφορά την εκπαίδευση του προσωπικού. Το πώς δηλαδή θα ενστερνιστούν οι υπάλληλοι των καταστημάτων τη φιλοσοφία και τις αξίες της εταιρίας και θα αγαπήσουν το αντικείμενο.»

Πράγματι, ο Κυριακάκης ίσως χωρίς να το αντιλαμβάνεται ούτε ο ίδιος κάνει μια θεμελιώδη παρατήρηση για τον καπιταλισμό. Ότι η υπερ-εκμετάλλευση και η καταπίεση στο χώρο εργασίας μπορούν να υπάρξουν στο βαθμό που οι εργαζόμενοι θα «ενστερνιστούν τις αξίες της εταιρίας» και θα αποδεχτούν το καθεστώς που προσπαθεί η εργοδοσία να τους επιβάλει χωρίς πάλη και οργάνωση. Διότι η εξάρτηση των αφεντικών από την εργασία μας είναι απόλυτη. Χωρίς αυτήν δεν μπορούν να υπάρξουν. Ενώ εμείς μπορούμε και πρέπει να υπάρξουμε χωρίς το κεφάλαιο να παρασιτεί εις βάρος μας.

Όμως, ας γυρίσουμε στα Mikel. Με όχημα τις μνημονιακές νομοθεσίες του ντόπιου κεφαλαίου και της Ε.Ε. αλλά και τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες κατάφερε «για το 2014, να διπλασιάσει το τζίρο της σε σχέση με το 2013, καθώς οι πωλήσεις της ανήλθαν στα 3,4 εκατ. ευρώ έναντι 1,5 εκατ. ευρώ.» ενώ το 2016 επεκτάθηκε στο Ντουμπάι.

Τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους. Όπως λέει και ο Κυριακάκης (άθελά του) στη συνέντευξη του, το μυστικό βρίσκεται στην εντατικοποίηση της εργασίας. Επομένως:

Ανύπαρκτα μέτρα προστασίας – ασϕάλειας, κακοσυντηρημένα μηχανάκια, 10ωρα εξαντλητικής εργασίας, διανομές με το ρολόι, εκδικητικές απολύσεις, εργοδοτική τρομοκρατία, μισθοί πείνας που οδηγούν στο θάνατο εργαζομένων. Στις 9 Μαρτίου ο συνάδελϕος ντελιβεράς Μέμο υπέκυψε στα τραύματα του, μετά από εργατικό ατύχημα που είχε 7 μέρες πριν. Ετών 22. Την περίοδο πριν το ατύχημα είχε μάλιστα διαμαρτυρηθεί στην εργοδοσία για πρόβλημα στα φρένα του οχήματός του.

Άλλος ένας νέος εργαζόμενος προστίθεται στα θύματα της καπιταλιστική βαρβαρότητας .Άλλος ένας άνθρωπος θυσιάζεται από τα αϕεντικά στο αδιάκοπο κυνήγι του χρήματος όπου οι εργάτες δεν είναι παρά κρέας για τις μηχανές κέρδους των καπιταλιστών. Η δυναμική του καπιταλισμού παράγει κέρδος και θάνατο. Έχει μετατρέψει την εργασιακή πραγματικότητα σε ένα απέραντο ερημικό τοπίο γεμάτο από χρήμα και αίμα.

Το εργοδοτικό αυτό έγκλημα έρχεται να προστεθεί σε αυτά της εργαζόμενης στα Everest, στους 6 εργάτες στα ΕΛΠΕ και στον πρόσϕατο θάνατο εργαζομένου – διανομέα της speedex υπενθυμίζοντας έτσι πως αυτή η αθλιότητα δεν θα έχει τέλος ώσπου να το ϕέρουμε εμείς. Για τα Mikel αυτό σημαίνει δημιουργία ταξικά ανεξάρτητου σωματείου εργαζόμενων εναντία στην εργοδοσία με σταθερή πάλη για ΣΣΕ και μόνιμη εργασία στο μπόι των αναγκών μας.

Χρειάζεται, κάποια στιγμή, να αντιστραϕούν οι ρόλοι στην Ιστορία της βίας του κεϕαλαίου προς την εργασία. Χρειάζεται, κάποια στιγμή, οι θύτες να γίνουν θύματα και τα θύματα θύτες.
Χρειάζεται ο κυνισμός των αϕεντικών, κάποια στιγμή, να εϕαρμοστεί στα ίδια τα αϕεντικά.
Χρειάζεται μέσα από μαζικούς, από τα κάτω, αδιαμεσολάβητους αγώνες να χαράξουμε γραμμές καταστροϕής της βαρβαρότητας, για μια κοινωνία όπου η εργασία από κίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή θα γίνει προσϕορά προς αυτήν.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+