Ηράκλειο: ενάντια στη Σιωπή

Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Αύγουστο με αφορμή ένα περιστατικό βιασμού που είχε πρόσφατα γνωστοποιηθεί. Από τότε έχουν γίνει κάποιες κινήσεις προς τα μπρος όσον αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό, χωρίς όμως αυτό να αναιρεί την έμφυλη βία και τη συχνή συγκάλυψή της που είναι συνήθης στο Ηράκλειο. Ελπίζουμε σύντομα να μπορέσουμε να επανέλθουμε πιο συγκεκριμένα.

Από την Phren Reaux για το album Against the silence VII

Στο Ηράκλειο κανείς και καμία δε μιλάει. Απλά πληροφορούμαστε σαν να λέμε τα νέα της ημέρας ότι μια γυναίκα ακόμα κακοποιήθηκε, δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση ή βιάστηκε. Ο θύτης θα συνεχίσει να ζει ανάμεσά μας και το θύμα να μάθει να ζει με τις πληγές που της προκάλεσε , βλέποντάς τον να συνεχίζει τη ζωή του, σε αντίθεση με εκείνην. Είναι αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας του τόπου να δεχόμαστε κάθε μέρα τις παραβιάσεις τους πάνω στο σώμα μας σαν να τους ανήκει , την υποτίμησή τους και την αδιαφορία τους για το πώς βιώσαμε όλα αυτά που μας προκάλεσαν . Από τους «λεβέντες» των χωριών και τους εργοδότες μας,  μέχρι το συμφοιτητή μας και τον γείτονά μας, το ίδιο και το αυτό! Κανείς δε δέχεται το όχι σου. Πολλές φορές στο ίδιο το μυαλό του θύματος δεν είναι ξεκάθαρη η κακοποίηση σε βάρος του γιατί κανείς δεν του μαθαίνει το τι σημαίνει παραβίαση του σώματος του. Ίσως και σαν μια μορφή άμυνας: τι νόημα έχει να γνωρίζεις κάτι αν κανείς δε θα θελήσει να σε πιστέψει και κανείς δε θα πληρώσει γι’ αυτό που σου έκανε;

Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα όταν βρισκόμαστε αντιμέτωπες με τέτοιου είδους συμπεριφορές οι οποίες εμπλέκουν ως θύτες άτομα του αριστερού ή αναρχικού χώρου και του ευρύτερου κινήματος. Σε εκείνες τις περιπτώσεις το θύμα είναι πιθανόν να βρεθεί αντιμέτωπο με την αδιαφορία και την αμφισβήτηση των μέχρι πρότινος συναγωνιστών του με την ξεκάθαρη μορφή της συγκάλυψης  είτε λόγω της προαιώνιας φιλίας με το θύτη είτε λόγω των ήδη αρνητικών κινηματικών συσχετισμών της πόλης , αλλά  και σίγουρα λόγω της πολύ σοβαρής πιθανότητας να έχουν υπάρξει και οι ίδιοι θύτες.

Ακόμα μία όψη του πώς διαμορφώνεται η κουλτούρα του βιασμού στο Ηράκλειο είναι αυτή της εναλλακτικότητας και της κατ’ επίφασιν ελευθεριακότητας. Σε γνωστά μαγαζιά που διασκεδάζουν άτομα του ευρύτερου κινήματος  έχει κανονικοποιηθεί πλήρως η αντίληψη  ότι οι γυναίκες που πηγαίνουν εκεί «τα θελουν» .  Αυτό με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί τους πιο « αποφασισμένους» σε συμπεριφορές σεξουαλικής παρενόχλησης και «αν δεν τα θέλουν» και τόσο πολύ οι γυναίκες, μέχρι και σε βιασμό.  Χάρη σε αυτήν την κουλτούρα ούτε τα ίδια τα θύματα δεν μπορούν πολλές φορές να ξεχωρίσουν πότε παραβιάζονται τα όριά τους και ότι η επιθετικότητα των αντρών δεν είναι κάτι το «φυσιολογικό» που απλά συμβαίνει.

Πολλές από μας έχουμε βιώσει, έχουμε γίνει μάρτυρες ή  έχουμε πληροφορηθεί αμέτρητα περιστατικά τέτοιου τύπου. Περιστατικά  όπου τα όρια μεταξύ συναίνεσης και βιασμού ήταν θολά στα μάτια των γύρω μας, περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης ή δημόσιας χειροδικίας εναντίον γυναικών. Καθόλου θολή όμως δεν ήταν η ντροπή και η αηδία που νιώσαμε στη συνέχεια και η το μίσος προς τον εαυτό μας που δε μιλήσαμε γι’ αυτό που συνέβη και δε ζητήσαμε την τιμωρία αυτού που το έκανε. Είναι παράλογο να απαιτούμε από τον εαυτό μας ή από τα άλλα θύματα να φανούμε δυνατές και να αντέξουμε την έκθεση του ονόματός μας με δεδομένα  την αδιαφορία , την αμφισβήτηση και την άρνηση του βιώματος που παραθέσαμε. Ήρθε όμως η εποχή να δοθεί ένα τέλος σε αυτήν την ανοχή.