Όταν το Ουκρανικό BBC υμνεί νεοναζιστικά τάγματα

Κάτι ή μάλλον πολλά έχουν σαπίσει στο βασίλειο της μετά-Μαϊντάν Ουκρανίας. Το προ-Μαϊντάν διεφθαρμένο, παρασιτικό πολιτικό προσωπικό, το οποίο εκπροσωπούσε την ντόπια καπιταλιστική ολιγαρχία που προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στις σφαίρες επιρροής της ΕΕ και της Ρωσίας, το αντικατέστησε μερικώς μια μερίδα του κεφαλαίου το ίδιο διεφθαρμένη και παρασιτική αλλά και ακραιφνώς υπέρ της «Δύσης».

Για την τωρινή επικράτησή της αξιοποίησε, ενσωμάτωσε κι παραχώρησε χώρο στον κρατικό μηχανισμό της σε εθνικιστικές, νεοναζιστικές οργανώσεις, οι οποίες δρουν ως παραστρατιωτικές μονάδες στον εμφύλιο στις παραμεθώριες περιοχές στην Ανατολική Ουκρανία με κύριο στόχο την τρομοκρατία ενάντια στον άμαχο πληθυσμό μέσω απαγωγών κι εκτελέσεων.

Η άλλη λειτουργία αυτών των ομάδων είναι η δράση ως παρακρατικές μονάδες στο εσωτερικό της Δυτικής Ουκρανίας για την καταστολή των εργαζόμενων, των αγωνιστών του διεθνιστικού αντιπολεμικού κινήματος κι κάθε φωνής που αντιστέκεται στην φτωχοποίηση αλλά και τον εκφασισμό της δημόσιας σφαίρας στη χώρα. Αυτά είναι τα δύο θεμελιώδη κι αλληλένδετα μέρη της πάλης στην Ουκρανία σήμερα: ο αντιφασιστικός αγώνας και η πάλη ενάντια στις αντεργατικές πολιτικές της ολιγαρχίας.

Επομένως, οι επεξεργασίες του διεθνούς κινήματος χρειάζεται να στραφούν προς μια κατεύθυνση που θα αναλύει και θα προωθεί τους υποκειμενικούς παράγοντες για την επίτευξη των αναγκαίων κι ουσιωδών αυτών στόχων στην Ουκρανία. Ωστόσο, σε πολλές χώρες όπως και στην Ελλάδα, η συζήτηση εντός του κινήματος για τα γεγονότα στην Ουκρανία αναλώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά στο ζήτημα του ταξικού-κοινωνικού χαρακτήρα των κρατικών σχηματισμών στην Ανατολική Ουκρανία, απωθώντας την ουσία του τι συνέβαινε και συμβαίνει με ταχύτερους πλέον ρυθμούς στη Δυτική Ουκρανία.

Κείμενα επί κειμένων γράφτηκαν για το αν το Ντονμπάς είναι ένας αντιφασιστικός σχηματισμός στον οποίο συντελούνται πρωτόλειες χειραφετητικές διαδικασίες (κι άρα πρέπει – έστω κριτικά – να στηρίξουμε) ή άλλος ένας καπιταλιστικός σχηματισμός, όμοιος με το δυτικό ουκρανικό καθεστώς (κι άρα θα πρέπει να έχουμε μια σχετικά ουδέτερη στάση μεταξύ των δυο).

Στην πραγματικότητα, η συζήτηση για τον χαρακτήρα της Ανατολικής Ουκρανίας καθηλώθηκε σε μια φιλολογική διαμάχη που εκφυλίστηκε στην άντληση πολιτικής υπεραξίας εντός του εγχώριου κινήματος καθώς κανένας ούτε μπορούσε ούτε ήθελε να προτείνει συγκεκριμένο στρατηγικό σχέδιο και συγκεκριμένη τακτική προς υλοποίηση (πέραν συμβολικών κινήσεων) για να μπορέσει να αξιολογηθεί η πολιτική στάση του. Έτσι, η αναγκαία συζήτηση για το ανατολικό μισό της Ουκρανίας εν τέλει σταμάτησε όπως κάθε συζήτηση που έχει απλώς φιλολογικό περιεχόμενο. Άλλωστε, κανένας δε θέτει ερωτήματα για τα οποία δεν είναι σε θέση ή δεν επιχειρεί να δώσει κάποια απάντηση.

Αντίθετα, οι απόψεις για την αντίπερα όχθη του Δνείπερου αν και φαινομενικά αντίθετες, κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα. Κατά τη μία άποψη, η Δυτική Ουκρανία είτε δεν είχε υποστεί καμία σημαντική, ποιοτική αλλαγή (παρά τις «αυταρχικές νότες» της) μετά την εξέγερση του Μαϊντάν που έδιωξε το προηγούμενο καθεστώς, επομένως η αντιφασιστική πάλη στη χώρα δεν αποκτούσε αναβαθμισμένο κι κυρίαρχο χαρακτήρα. Κατά την άλλη άποψη,η Δυτική Ουκρανία είχε πλέον θεμελιακά εκφασιστεί, επομένως το επίκεντρο είχει μετατοπιστεί των αγώνων είχε μετατοπιστεί οριστικά στις περιοχές του Ντονμπάς. Πρακτικό συμπέρασμα κι των δυο θέσεων είναι πως δεν υπάρχει συγκεκριμένο διακύβευμα στη Δυτική Ουκρανία το οποίο θα παίξει καθοριστικό ρόλο για τις εξελίξεις στην περιοχή.

Από το Μαϊνταν ως σήμερα βέβαια, η πραγματικότητα έδειξε κάτι πολύ διαφορετικό. Οι νικητές του Μαϊντάν δεν έχουν μπορέσει να σταθεροποιήσουν την εξουσία τους με αποτέλεσμα να απευθύνονται για την εδραίωση της όλο και περισσότερο σε νεοναζιστικές οργανώσεις, οι οποίες εκμεταλλεύονται το χώρο που τους δίνει το κεφάλαιο για να προωθήσουν τα δικά τους αυτόνομα σχέδια.

Με βάση τα σημερινά δεδομένα, παρά τα συγχαρητήρια του Γάλλου προέδρου Ε. Μακρόν προς τον Ουκρανό ομόλογό του Π. Ποροσένκο για τις οικονομικές «μεταρρυθμίσεις» του στα τέλη Ιούνη του 2017, η Ουκρανική κυβέρνηση στηρίζεται στο συνεχή εξωτερικό δανεισμό, τη βραχυπρόθεσμη εύρεση πόρων μέσω ιδιωτικοποιήσεων και το επόμενο διάστημα θα πρέπει να διαχειριστεί την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας. Σ’ αυτά τα πλαίσια η διοχέτευση της οργής προς νεοναζιστικές συμμορίες και η δημιουργία ενός εσωτερικού εχθρού υπεύθυνου για την κρίση αποτελεί βασικό ιδεολογικό εργαλείο των «τεχνοκρατών» του Κίεβου.

Τη χρήση αυτών των εργαλείων υποβοηθούν κι οι σύμμαχοι του καθεστώτος του Κιέβου. Στις 4 Ιούλη το ουκρανικό BBC δημοσίευσε εκτενές αφιέρωμα του για μια από τις «ανερχόμενες» νεοναζιστικές ομάδες, την C14 – το όνομα προέρχεται από το ναζιστικό σύνθημα 14/88, παρόμοια ονόματα έχουν κι αντίστοιχες ελληνικές ομάδες όπως η C88. Αρχικά, η C14 ήταν κομμάτι του Δεξιού Τομέα, της βασικής εθνικιστικής οργάνωσης που αναδείχθηκε μετά το Μαϊντάν, αλλά αποχώρησε για να συγκροτηθεί αυτοτελώς.

Ο δημοσιογράφος του BBC, Vyacheslav Shramovych στο παρελθόν έχει κάνει αντίστοιχα αφιερώματα σε νεοναζί οπλαρχηγούς που συμμετείχαν στις «αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις στην Ανατολή» όπως ο ίδιος ονομάζει τις σφαγές στην Ανατολική Ουκρανία.

Η C14 μεταξύ άλλων είναι υπεύθυνη για εκατοντάδες επιθέσεις εναντίον αγωνιστών και μη στη Δυτική Ουκρανία, με κριτήριο στοχοποίησης την «αντι-ουκρανική» δράση τους. Η δραστηριότητα της C14 περιλαμβάνει την απόπειρα δολοφονίας αντιφασίστα φοιτητή την ημέρα γέννησης του Χίτλερ αλλά και την κοινή «καταδρομική» επίθεση με την αστυνομία σε συλλαλητήριο συνταξιούχων κατά των περαιτέρω μειώσεων στις
συντάξεις (οι οποίες κυμαίνονται κατά μέσο όρο κοντά στα 60 ευρώ). Νεοναζί οι οποίοι σχετίζονται με την οργάνωση έχουν καταδικαστεί στο παρελθόν για τη δολοφονία δημοσιογράφων.

Η ηγεσία της δηλώνει στο BBC πως στόχο έχει να συμβάλει στον υβριδικό πόλεμο ενάντια στον εσωτερικό εχθρό. Η ίδια ονομάζει τις απαγωγές κι επιθέσεις κατά «αυτονομιστών» (όπως ονομάζει τους στόχους της) ως «εκπαιδευτικές συναντήσεις» και «έναν ελαφρώς διαφορετικό τρόπο από το διάλογο». Αυτόν το χαρακτηρισμό υιοθετεί άκριτα κι το BBC, το οποίο ονομάζει τα μέλη της C14 απλώς ως «ακτιβιστές» με «κοινωνική δραστηριότητα» κι ενίοτε «χουλιγκανική» συμπεριφορά.

Παράλληλες στις δηλώσεις των ηγετών της C14 στο BBC είναι οι επίσημες δηλώσεις του υπουργείου εσωτερικών το οποίο «παραδέχεται την κοινωνική δραστηριότητα των παιδιών της C14» αλλά δηλώνει πως δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το ρόλο της αστυνομίας. Σ’ αυτό το σημείο του αφιερώματος αναδεικνύεται στο πλήρες εύρος του ο δημοσιογραφικός στόχος του BBC και του ουκρανικού κράτους: η παρουσίαση των νεοναζί ως θετικό κινηματικό μηχανισμό του κράτους, το οποίο αναλαμβάνει συμπληρωματικό ρόλο προς αυτό αλλά ταυτόχρονα έχει οριοθετημένες δυνατότητες.

Στο επόμενο υποκεφάλαιο με τίτλο «Πολιτικές Φιλοδοξίες» οι ηγέτες της C14 αρνούνται το νεοναζιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης. Εξηγούν μάλιστα πως η σύνδεση του ονόματός τους με το 14/88 είναι ..τυπογραφική παρεξήγηση. Κι πάλι το BBC δέχεται άκριτα την τοποθέτησή τους.

Το αφιέρωμα λήγει με τη C14 να θέτει ως βασική στρατηγική συνθήκη για την «εθνική ανάπτυξη» της Ουκρανίας κι τη νίκη στην Ανατολή, την καταστολή κάθε αντεθνικής αντιπολίτευσης στο Κίεβο. Πράγματι, όσο δημιουργούνται αντιστάσεις στη Δυτική Ουκρανία, το καθεστώς θα δε θα μπορεί να εδραιωθεί επαρκώς κι θα βιώνει μια συνεχή κρίση. Χρέος του διεθνούς κινήματος να τα ενισχύσει με κάθε μέσο. Για τον ολικό αφανισμό του κεφαλαίου κι των ναζιστικών παρασίτων που γεννά.

Σημείωση: το άρθρο του Ουκρανικού BBC: Група С14: хулігани, які ловлять сепаратистів

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+